CLICK HERE TO VISIT THE BRAND NEW MATADORSMUSIC.COM PAGE!
LISTEN TO EXCLUSIVE OLD / NEW MUSIC, LOOK AT DELICIOUS PICS AND READ RUMOURS ABOUT THE ´DORS!
HELL(O) YEAH!!!
lördag 14 juli 2007
VISIT MATADORS NEWLY REFRESHED HOMEPAGE!
CLICK HERE TO VISIT THE BRAND NEW MATADORSMUSIC.COM PAGE!
LISTEN TO EXCLUSIVE OLD / NEW MUSIC, LOOK AT DELICIOUS PICS AND READ RUMOURS ABOUT THE ´DORS!
HELL(O) YEAH!!!
TRANSLATION PLEASE?! BUT IT´S GOOD!!! (http://muzyka.gery.pl)
Matadors
Tytuł płyty: Flame the Whisper
Wytwórnia: Devil Doll Records 2007
Ocena: 4,5/6
dodaj swoją recenzję płyty
i wygraj nagrody
Nie wiem czy którykolwiek z hiszpańskich matadorów miał szwedzkie korzenie, ale w przypadku twórców 'Flame the Whisper' ma to akurat drugorzędne znaczenie. Wszak nowoczesny rock czy post-punk prędzej skojarzy mi się ze Sztokholmem, niż rozgrzanym przestrzeniami Półwyspu Iberyjskiego. Cóż, być może Szwedzi rzeczywiście wybrali dla siebie nieco enigmatyczną nazwę, ale słuchając ich muzyki mam wrażenie, że tych kilku gości rzeczywiście walczy z bykiem, uosabiającym zalew rocka komercyjnym ścierwem.
W przypadku Matadors nie ma co rozmieniać się na drobne i sypać wyszukanymi porównaniami. Dochodzę przy tym do wniosku, że i tak nie miałoby to najmniejszego sensu, bo chłopaki tną po swojemu, wyraźnie bawiąc się rockowym dźwiękiem, w który potrafią wpleść zarówno jajczarski klimat nieodżałowanego Ugly Kid Joe, pachnące stoner rockiem gitary, punkową werwę i - co chyba najbardziej odpowiada ich latynoskim inspiracjom - dalekie echa tanga i flamenco. Czasem wygląda to mniej więcej tak, jakby zespół punkowy zaprosił do współpracy połowę ZZ Top i The Melvins, a na dokładkę zaserwował smaczki ładnie brzmiących kastanietów i niemalże popowe, krytykujące aktualne trendy dyskotekowe, refreny. Momentami panowie wpadają w nieco monotonne rytmy, ale koniec końców takie numery, jak 'The Fresh', 'The Luscious Cabaret' czy pokręcony, mroczny 'Just Like Lucy Said' znakomicie podgrzewają atmosferę post-rockowej sjesty. A wydawałoby się, że tak bawić mogą się tylko ognistokrwiści Hiszpanie. Cóż, Szwedzi dają sobie z tym klimatem równie dobrze radę!
'Flame the Whisper' to płyta przebojowa, zdecydowanie łatwa w odbiorze i przeznaczona dla słuchacza, który wypełniając schłodzoną szklankę sangrią lubi zabawić się w rytm jajczarskich, rockowych piosenek. Matadors z tego zadanie wychodzą obronną ręką i możecie spokojnie dać im szansę podczas letnich zabaw na basenie tudzież nad innym zbiornikiem wodnym, wokół którego przechadzają się chętne na podryw laseczki. Dobre!
Tytuł płyty: Flame the Whisper
Wytwórnia: Devil Doll Records 2007
Ocena: 4,5/6
dodaj swoją recenzję płyty
i wygraj nagrody
Nie wiem czy którykolwiek z hiszpańskich matadorów miał szwedzkie korzenie, ale w przypadku twórców 'Flame the Whisper' ma to akurat drugorzędne znaczenie. Wszak nowoczesny rock czy post-punk prędzej skojarzy mi się ze Sztokholmem, niż rozgrzanym przestrzeniami Półwyspu Iberyjskiego. Cóż, być może Szwedzi rzeczywiście wybrali dla siebie nieco enigmatyczną nazwę, ale słuchając ich muzyki mam wrażenie, że tych kilku gości rzeczywiście walczy z bykiem, uosabiającym zalew rocka komercyjnym ścierwem.
W przypadku Matadors nie ma co rozmieniać się na drobne i sypać wyszukanymi porównaniami. Dochodzę przy tym do wniosku, że i tak nie miałoby to najmniejszego sensu, bo chłopaki tną po swojemu, wyraźnie bawiąc się rockowym dźwiękiem, w który potrafią wpleść zarówno jajczarski klimat nieodżałowanego Ugly Kid Joe, pachnące stoner rockiem gitary, punkową werwę i - co chyba najbardziej odpowiada ich latynoskim inspiracjom - dalekie echa tanga i flamenco. Czasem wygląda to mniej więcej tak, jakby zespół punkowy zaprosił do współpracy połowę ZZ Top i The Melvins, a na dokładkę zaserwował smaczki ładnie brzmiących kastanietów i niemalże popowe, krytykujące aktualne trendy dyskotekowe, refreny. Momentami panowie wpadają w nieco monotonne rytmy, ale koniec końców takie numery, jak 'The Fresh', 'The Luscious Cabaret' czy pokręcony, mroczny 'Just Like Lucy Said' znakomicie podgrzewają atmosferę post-rockowej sjesty. A wydawałoby się, że tak bawić mogą się tylko ognistokrwiści Hiszpanie. Cóż, Szwedzi dają sobie z tym klimatem równie dobrze radę!
'Flame the Whisper' to płyta przebojowa, zdecydowanie łatwa w odbiorze i przeznaczona dla słuchacza, który wypełniając schłodzoną szklankę sangrią lubi zabawić się w rytm jajczarskich, rockowych piosenek. Matadors z tego zadanie wychodzą obronną ręką i możecie spokojnie dać im szansę podczas letnich zabaw na basenie tudzież nad innym zbiornikiem wodnym, wokół którego przechadzają się chętne na podryw laseczki. Dobre!
SLUG MAG.COM DIDGERIDODOO MATADORS!
When all is said and done, it isn’t the rock formula that makes bands interesting, it’s the band, and Matadors have unique and creative tattooed all over them.
Matadors = Hives + Tango + Country + Queens of the Stone Age
Garage, Stoner, something else weird from Sweden, however you want to classify it Matadors have a sound all their own. The tango infused melodies and beats add something to a genre that is usually by the numbers. Frontman Andreas Bergrstrom’s vocals are thick and much lower than his usually unwieldy counterparts in the garage genre, and it’s a welcome addition. Although the songs don’t all pop, there is enough substance to warrant repeat listens, and the more rocking numbers (“21st Century Monotony Disco” “New Wave Coke”) are killer. Portions of the disc meander, plus any album over 12 songs needs to be 100% solid all the way through. Unfortunately, some of Flame the Whisper should have been left on the cutting room floor. When all is said and done, it isn’t the rock formula that makes bands interesting, it’s the band, and Matadors have unique and creative tattooed all over them. –Peter Fryer
Matadors = Hives + Tango + Country + Queens of the Stone Age
Garage, Stoner, something else weird from Sweden, however you want to classify it Matadors have a sound all their own. The tango infused melodies and beats add something to a genre that is usually by the numbers. Frontman Andreas Bergrstrom’s vocals are thick and much lower than his usually unwieldy counterparts in the garage genre, and it’s a welcome addition. Although the songs don’t all pop, there is enough substance to warrant repeat listens, and the more rocking numbers (“21st Century Monotony Disco” “New Wave Coke”) are killer. Portions of the disc meander, plus any album over 12 songs needs to be 100% solid all the way through. Unfortunately, some of Flame the Whisper should have been left on the cutting room floor. When all is said and done, it isn’t the rock formula that makes bands interesting, it’s the band, and Matadors have unique and creative tattooed all over them. –Peter Fryer
ALLMUSIC.COM DIGGIN´ DEEP! "...And with Flame the Whisper it's official — Matadors are a group to keep an eye on."
Review by Greg Prato
When you think of "stoner rock," an image of a bunch of hairy biker dudes jamming away on Gibson SGs usually immediately comes to mind. But there's a new breed of stoner bands favoring succinct songs and robotic sounds (à la vintage Can) over indulgent jamming — including three chaps who hail from Stockholm, Sweden, and go by the name Matadors. And for the most part, this is the approach that the trio embraces on its 2007 release, Flame the Whisper. "Robot rock" is the name of the game on such as amusingly titled ditties as the album opening "21st Century Monotony Disco" and "New Wave Coke."
But Matadors aren't merely one-dimensional, as they also incorporate a bit of country twang on "The Duel," and you can guess what style of music they digest and spit out on "Tango de la Muerte."
It's always nice to discover a rock band more interested in coming up with its own style and approach, rather than merely being content trying to obtain "one-hit wonder" status. And with Flame the Whisper it's official — Matadors are a group to keep an eye on.
When you think of "stoner rock," an image of a bunch of hairy biker dudes jamming away on Gibson SGs usually immediately comes to mind. But there's a new breed of stoner bands favoring succinct songs and robotic sounds (à la vintage Can) over indulgent jamming — including three chaps who hail from Stockholm, Sweden, and go by the name Matadors. And for the most part, this is the approach that the trio embraces on its 2007 release, Flame the Whisper. "Robot rock" is the name of the game on such as amusingly titled ditties as the album opening "21st Century Monotony Disco" and "New Wave Coke."
But Matadors aren't merely one-dimensional, as they also incorporate a bit of country twang on "The Duel," and you can guess what style of music they digest and spit out on "Tango de la Muerte."
It's always nice to discover a rock band more interested in coming up with its own style and approach, rather than merely being content trying to obtain "one-hit wonder" status. And with Flame the Whisper it's official — Matadors are a group to keep an eye on.
7/10 IN SWEDEN´S ZERO MAGAZINE!!!
THIS LOVEABLE ONE IS IN SWEDISH FOLKS!
Matadors är tillbaka efter två år gamla albumet The Muse Of Senor Ray. Med hjälp av sexton låtar vägleder skåningarna lyssnarna under en rätt skumpig färd, där höjdarspår möter lågvattenmärken. Merparten är dock av antingen det positiva eller det acceptabla slaget.
Matadorerna går ut starkt med tunga ”21st century monotony disco”, ”New wave coke” som påminner om någon låt av The Damned och ”The fresh” som gör skäl för epitetet ”robotpunk”, ett uttryck som nämnts i samband med Matadors. Så långt har alltså färden gått spikrakt, men med ”The duel” dippar den rejält och sedan får man hålla i sig i de kraftigt bångstyriga svängarna.
Många av låtarna här är både bättre och charmigare än på debutalbumet, så Flame The Whisper är absolut ett stort steg framåt för gruppen, men hade Matadors gallrat hårdare i materialet hade plattan kunnat bli en riktig höjdare. Att döda sina älsklingar är alltid svårt, men med kanske tolv låtar kvar hade helheten blivit förträfflig. Nu tröttnar man tyvärr periodvis, men faktum kvarstår: Flame The Whisper är i det stora hela en trevlig platta med glimten i ögat och en del överraskande grepp. Som till exempel ”Tango de la muerte” och ”Like a matador pt 1”. Det låter som att bandet har kul när de lirar och den positiva attityden är smittsam. Nästa platta blir säkert matadorernas ”tredje gången gillt”.
7/ 10
By;Robert Ryttman
Sök recension:
Matadors är tillbaka efter två år gamla albumet The Muse Of Senor Ray. Med hjälp av sexton låtar vägleder skåningarna lyssnarna under en rätt skumpig färd, där höjdarspår möter lågvattenmärken. Merparten är dock av antingen det positiva eller det acceptabla slaget.
Matadorerna går ut starkt med tunga ”21st century monotony disco”, ”New wave coke” som påminner om någon låt av The Damned och ”The fresh” som gör skäl för epitetet ”robotpunk”, ett uttryck som nämnts i samband med Matadors. Så långt har alltså färden gått spikrakt, men med ”The duel” dippar den rejält och sedan får man hålla i sig i de kraftigt bångstyriga svängarna.
Många av låtarna här är både bättre och charmigare än på debutalbumet, så Flame The Whisper är absolut ett stort steg framåt för gruppen, men hade Matadors gallrat hårdare i materialet hade plattan kunnat bli en riktig höjdare. Att döda sina älsklingar är alltid svårt, men med kanske tolv låtar kvar hade helheten blivit förträfflig. Nu tröttnar man tyvärr periodvis, men faktum kvarstår: Flame The Whisper är i det stora hela en trevlig platta med glimten i ögat och en del överraskande grepp. Som till exempel ”Tango de la muerte” och ”Like a matador pt 1”. Det låter som att bandet har kul när de lirar och den positiva attityden är smittsam. Nästa platta blir säkert matadorernas ”tredje gången gillt”.
7/ 10
By;Robert Ryttman
Sök recension:
söndag 1 juli 2007
EXCLAIM THE GLORY!
THIS GLORY COMES FROM EXCLAIM, CANADA!
Matadors
Flame The Whisper
By Keith Carman
Vastly different than the Canadian psychobilly mongers of the same name, this Swedish quartet delve into territory we’d expect from the land of higher taxes and beautiful blonde people: good old rock’n’roll. Fucking with the standard formula though, Matadors punctuate the otherwise straightforward rock with twists of country and punk that feel familiar yet fresh. Flame The Whisper is heavier than a retread of Social Distortion but cuts the twang and grit before going too far to create an air of casual, laidback moderateness. It also alludes to influences from fellow clansmen the Hellacopters and Norwegians Gluecifer, again without the high-octane thrust those bands are renowned for. In this case it’s unique yet tasteful, more of a slow-burning support for punk rock’n’roll’s heated passion than a full-blown, overbearing, chaotic assault. (Devil Doll)
Matadors
Flame The Whisper
By Keith Carman
Vastly different than the Canadian psychobilly mongers of the same name, this Swedish quartet delve into territory we’d expect from the land of higher taxes and beautiful blonde people: good old rock’n’roll. Fucking with the standard formula though, Matadors punctuate the otherwise straightforward rock with twists of country and punk that feel familiar yet fresh. Flame The Whisper is heavier than a retread of Social Distortion but cuts the twang and grit before going too far to create an air of casual, laidback moderateness. It also alludes to influences from fellow clansmen the Hellacopters and Norwegians Gluecifer, again without the high-octane thrust those bands are renowned for. In this case it’s unique yet tasteful, more of a slow-burning support for punk rock’n’roll’s heated passion than a full-blown, overbearing, chaotic assault. (Devil Doll)
Prenumerera på:
Inlägg (Atom)
